sobota, 14 lipca 2012


MY SIĘ NIE CHCEMY BIĆ, MY SIĘ CHCEMY CAŁOWAĆ
wakacyjny smutek przybył jak co roku, niespostrzeżony. otulił upalną wstęgą dymu, nasączył ciężkim piżmem włosy i ubrania.
zapijam czas, aż cząsteczki mojej duszy wrócą z wielkiego świata. żebym znów mogła być cała.

czwartek, 12 lipca 2012

trzy zapałki kolejno zapalone nocą
całkowity zmrok, aby wszystkiego nauczyć się na pamięć


"proszę, tylko nie odwracaj głowy, nie patrz się tu". odwróciłam się, schowałam za siebie papierosa, żeby po niczym nie mógł mnie poznać. 
i już nawet nie było mi szkoda. tylko to serce niezręcznie zapierdalało przez ten jego sposób chodzenia, dość zabawny, mówiąc szczerze. 


jezioro, jeszcze raz. chcę tam wrócić. nie spotykać tu już nikogo





wtorek, 10 lipca 2012

w wielkim pośpiechu opuściłaś moją głowę i nawet rękawiczki zabrałaś. teraz w niej tylko przyjemny szum. 
całe moje ciało reaguje tak dziwnie, sterowane słowami kreującymi bliskość pobieżną, choć bliższą niż cielesna. bliską, najbliższą, najdalszą bliskość. szary odcień bliskości. co ja piszę...

zdjęcia znad łukcza. moja przewspaniała rodzinka, z którą się tak dobrze grzeszy pierwszym piwem i fajką o siódmej rano. 







poniedziałek, 9 lipca 2012

ta dziwna myśl, że to była pierwsza i ostatnia miłość. a przecież to był tylko szereg złudzeń. jesteś przecież taka świetna, znajdź sobie kogoś, kogoś "do zaakceptowania". albo nadal okłamuj wszystkich i chowaj pod poduszkę to, co możesz dać najpiękniejszego tak, jak mali chłopcy chowają znalezione pornosy.

muszę Cię wypluć. muszę obalić Twoje panowanie w moich myślach w ten okropny dzień.     

niedziela, 8 lipca 2012

ofiara i oprawca, te miejsca można zajmować na zmianę. im bardziej gardzisz, tym większą miłość otrzymujesz, tym mocniej przywiązujesz do siebie stalowymi linami. a później to ciebie wiążą, na ciebie plują,  tobą gardzą i wtedy kochasz jak szaleniec, a ciało przepełnione jest po brzegi pragnieniem poddania się.
oddajesz się w całości, a później to się kończy, a ty nie zapominasz, myślisz, czekasz, śnisz. 
nic, nic tylko syndrom sztokholmski. 
KIEDY MYŚLĘ, ŻE CIĘ KOCHAM
KIEDY CZUJĘ, ŻE CIĘ CHCĘ
DAWNO MAMY JUŻ ZA SOBĄ PIERWSZE KROKI W CHMURACH
ZNAMY DOBRZE NASZE MIEJSCE, DOBRZE WIEMY GDZIE NASZ BRZEG
GDZIEŚ PRZY NADPALONYCH MOSTACH

MOJE OCZY SĄ OCZAMI WARIATA, KIEDY SPOTYKAJĄ SIĘ Z TWOIMI OCZAMI


tak, tak - stąpamy we dwoje po niepewnym gruncie.
tam Ty, tutaj ja. a tam i tutaj to jak niebo i ziemia. nigdy
nie dostanę się do twojego 'tam'




piątek, 6 lipca 2012

im mniej wiesz tym lepiej śpisz. dobrze o tym pamiętać, zamiast przekopywać tego bloga wzdłuż i wszerz po parę razy, w nadziei na znalezienie prawdy. i to nie takiej prawdziwej prawdy, tylko tej odpowiadającej scenariuszowi w głowie.  przykro mi, to nie tu, nie ten adres. nie znajdziesz tu łzawych historii, opisów i wspomnień. te słowa to sekundy i błyskawice, ulotne i subiektywne myśli, nie świadczące o niczym poza  opłakanym stanem mojego umysłu. 
trzeba być mną, żeby złapać anginę w lipcu. 39 stopni gorączki, pozdrawiam. 
może ucieknę nad jezioro do niedzieli.









czwartek, 5 lipca 2012

Lublin jest ostatnio obcy. każdy kolejny krok po starych, brukowanych uliczkach coraz bardziej uświadamia mi, że odkąd Cię spotkałam, coś jest z tym miastem nie tak. wszystko przez to, że jesteś w każdym jego centymetrze kwadratowym, a jednocześnie nie ma Cię i nie będzie nigdy.


spomiędzy nas płynie sygnał wysyłany w kosmos. hej, mów jeśli trzeba znów kolejnych słów, tak łatwo wychodzą Ci z ust
teraz Ty, ja, punkcik na mapie, a to co było - nie było, to się wydaje. 



środa, 4 lipca 2012


kim do cholery jest ta kobieta, ta na wiecznym nikotynowym głodzie? kim jest i co zrobiła z tamtą małą, brzydką dziewczynką? 
chyba ją pożarła. a może tylko rzuciła na pastwę dorastania.

poniedziałek, 2 lipca 2012

głosie w głowie, kiedy już nie będziesz chciał więcej być, opanujemy ulotną sztukę znikania razem. wiesz, bardzo bolą mnie oczy. wiesz, wiesz, potrzebuję snu, a on nie przychodzi, nie przesiąka poduszek. nie, kiedy  tak głośno mówisz. nie jest mi smutno, nie składam juz ust w tragiczną podkówkę przy uśmiechu - pozostała cicha melancholia zbyt gorących wieczorów jak zwietrzały zapach jej perfum na twoim kołnierzu, głosie.
głosie, głosie, głosie. głosie nie stworzony, aby słuchać






to miasto powinno zgasnąć, zgasnąć choć na chwilę. złożyć ciemne główki latarni w hołdzie wszystkim, którzy się minęli

niedziela, 1 lipca 2012


chyba zwariowałam, chyba już całkiem mi odwaliło. ja już nie wiem czyje oczy chłodnoniebieskie przeszywają głowę na wylot przed snem (dziwną mam słabość do niebieskookich). we wrześniu, we wrześniu! 


nad nami słońce, między nami ściana deszczu. nie chciałeś tego ty nie chciałam ja, można powiedziec - wszystko dzieje się przypadkiem, HEJ!


pamiętam tylko, że była wtedy wiosna. wiadomo, maj, te sprawy drzewa całe w 

pąkach,serce pojemne jak przedwojenna wanna i pragnienie by ją wypełnić. uwiodła 

mnie przepaść jednego spojrzenia.


runęłam w nią rozkładając ramiona, spadałam całe lato i bym się roztrzaskała,

gdyby nie spadochron z wyrzutów sumienia.


ile we mnie zostało oprócz zapętlenia w nienawiść? niedużo, ale chyba jeszcze coś zostało. wszystkie ciepłe uczucia, które ogrzewają mnie w takie dni jak ten. ogrzewają bardziej niż upał, choć jest ich mało. 
wydaje mi się, że jestem zmęczona - muszę odpocząć, zniknąć na jakiś czas. uspokoić burzę w sobie, załadować słońce. żeby było tak, jak na tym zdjęciu. szczęście płynące z bliskości. bliskość, bliskości jak najwięcej.


a Ty, Ty znikasz teraz, i dobrze. może teraz mi się uda zasypać popiołem, ziemią, zalać betonem, zapomnieć o tym wszystkim. w końcu tak dużo radości się szykuje, tyle słońca, upału, zatłoczonych pociągów. można zostawić to za sobą albo rzucić na tory, niech umiera. 


burza! burza oczyszcza. boisz się burzy? mhm.



sobota, 30 czerwca 2012





oprócz dead kennedys tylko papierosy i dużo, dużo herbaty. mogłabym czekać do czwartej nad ranem, ale pójdę już spać. wiem, że nie przyjdziesz. ani teraz, ani we śnie. ciekawe czy to ma jakiś związek z tym, że nie potrzebuję już Koła Ratunkowego. a może po prostu uznałam, że nie sprawdzasz się w tej roli. sama nie wiem. może mi powiesz? albo nie, nie. nie mów nic. ja powiem Tobie - kolejny raz będę pisać do Ciebie, głównie w nadziei, że tego nie przeczytasz. (tak mocno jesteś w mojej głowie, mocniej niż w rzeczywistości, zapach i smak zgodny z naturalnym, wzmocniony przez nieistotne już zakurzone nadzieje. ale cisza już, cisza - mówię)
wszystko, wszystko było cudowne, przyćmiło na setne sekund wspomnienia, które do tej pory pulsowały bólem świeżych ran, zaszumiało w mojej głowie słodkim TERAZ I TU - nie wczoraj, nie rok temu, nie ubiegłe dwa lata, tylko teraz, tu, obok Ciebie.
i, wiesz, wierzę, że nic nie dzieje się bez przyczyny. wszystko jest brzemienne w skutki. każdy wybór, każda chwila. to też. to szczególnie.




czwartek, 28 czerwca 2012

to teraz ja Ci powiem, jak nie cierpię półśrodków. znikasz lub zostajesz. a jeśli znikasz, to nie pamiętam o Tobie, a Ty się nie przypominasz, nigdy, nigdy, nigdy, pozostawiając mi możliwość wyparcia Twojej osoby z mojej głowy. 
a jeśli zostajesz...to zostajesz, a pomiędzy nie ma nic. 

środa, 27 czerwca 2012

za kilka dni wyjedziesz i jeśli kiedyś jeszcze wpadniemy na siebie, to będziesz obca. jakbyś już teraz nie była. 




my heart is nuclear


love is all that I fear

i'm turning radioactive

my blood is radioactive



waiting for the nightfall

for my heart to light up

i want you to die for

for you to die for my love